نمیخوام گزارش روزانه مو اینجا بنویسم. فقط میخوام یه کوچولو غر بزنم که ای کاش این سیستم آموزشی ما دبیرستان و کنکور رو نمینداخت وسط نوجوونی و بلوغ و بحران و این مزخرفات . کاش یه جوری بود کنار درس خوندن ، یه ذره هم زندگی میکردیم. البته من مسلما دارم موضوعو بزرگش میکنم. ولی همین که در طول روز همه ش اضطراب و دلهره داری و همه ش فکر آینده ای که یعنی  میشه این کنکور رو گذروند ؛ اونم با موفقیت . اونم با رتبه زیر 1000. اونم بالاترین رشته های تجربی. اونم بهترین دانشگاه ...

وای خدا دارم چی میگم؟ 15 روز دیگه تابستون تموم میشه ولی تقریبا هیچ کدوم از بروبکس ما طعم واقعی تابستونو نچشیدن . بابا ما 15 کیلومتری دریاییم. رو به رومون کوه و جنگله . ولی متاسفانه ...

چند شب پیش داشتم با دوست بابام که متخصص مغز و اعصابه می حرفیدیم ازم پرسید چی کار میکنی؟ زندگی میکنی؟ گفتم نه می درسم. گفت سعی کن بخشی از زندگیت درس باشه.نه بخشی از درس خوندنت زندگی. منم گفتم واسه ماها یا درس یا زندگی. گفت اشتباهه و این حرفا . خلاصه از این فرصت استفاده کردم و یه مشاوره مجانی گرفتم. میگفت اگه من کاره ای بودم  این کلاسای تست رو برمیداشتم و کلاس تو تابستون و همه اینا رو غدقن میکردم. ولی جالب اینجاست که پسر خودش 13 سالشه و کلاس فیزیک میره . فیزیک راهنمایی.

خلاصه میخوام بگم تا 2 سال بکوب باید خر بزنیم. خواهش میکنم برام دعا کنید .

 

میخوام حرف بزنم. حرفهایی برای نگفتن دارم. که از بس مخاطبشون رو نیافتم اینجا سر ریز شده.

 

این روزا یه حسی دارم. حس معلق بودن. یادمه چند مدت پیش هم همین احساسو داشتم. بین یه چیزایی معلقم. بین گذشته و حال و آینده . بین خوب و بد . بین هزارجور اضداد گرفتار و معلقم. هی دارم تلاش میکنم ببینم دلیل این چیه. چرا گم شدم؟ دارم زور میزنم که بشناسم این حالتمو. ولی می بینم پیچ و خمش زیاده.

بعضی وقتها می فهمم که دوستام و هم کلاسی هام خیلی راحت دارن زندگی شونو میکنن و زیاد درگیر نیستن. میبینم این منم که زیادی پیچیده ش کردم و شاخ و برگ بهش دادم و خلاصه شده دغدغه م . و گر نه منم میتونم بزنم به بیخیالی و .... دارم از یه کشف به ظاهر کوچیک صحبت میکنم. خیلی خنده داره. چون وقتی خودمو با کسایی مقایسه میکنم که تقریبا به پختگی نسبی رسیدن (منظورم خودشون رو شناختن و این حرفا) می بینم به گرد پاشون هم نمیرسم. ولی لبریز شدم. از یه چیزی که نمیتونم بگم. میترسم . چون بهش تردید دارم. روحم و جسمم درگیره. فک کن یه متولد 72 ، یه آدمی که به نظرم تنها دغدغه بزرگش کتاب دفتر و جزوه نوشتن و شرکت تو آزمون قلمچیه ... چقد ظرفیت درک این چیزی که من دارم غیرمستقیم میگم رو داره. من دارم منفجر میشم. شاید تویی که داری میخونی داری از خنده منفجر میشی ، بهت حق میدم. من خودمم تردید دارم. به خاطر همین معلقم. به خاطر همین درگیر و گیج و گنگم. فقط دلم میخواد یکی تو چشمام نگاه کنه و من با چشمام فریاد بزنمش. این حقیقت به ظاهر کوچیک رو . که نمیشه نه نوشت نه بیان کرد.

 

من نمیدونم فرنی و زویی سلینجر رو خوندی یا نه؟ به نظر من این کتاب با زبون بی زبونی داره یه رازیو بهمون میگه. همون راز و حقیقتی که من بهش رسیدم و نمیتونم بگم. الان دقیقا حس و حال فرنی رو دارم. همون حسی که فرنی بعد حرفای زویی داره.

 

- آوریل محشرم ، مثه اینکه منو تو خیلی باهم تله پاتی داریم. انگار اشعار رو من سرودم و تو اونا رو خوندی.

خنده داره اگه بهت بگم فقط تویی که بهم اعتماد به نفس میدی.

- باور میکنی اخیرا هیچ کتاب جدیدی نخوندم؟ خودمم باور نمیکنم.

- به دوست صمیمیم سلینجر رو معرفی کردم.این بار از اینکه فرد تازه ای رو به سلینجر معرفی میکنم حسودیم نشده بود. چون دفعه ی قبل خیلی حسودیم شده بود که اون یکی دوستم با سلینجر دوست شده بود. ولی بعدش گفت که ازش خوشم نمیاد.منم ذوق کردم.

- رابطه ی 2 ساله مو با دوستم به هم زدم. دوستی که خیلی چیزا ازش یاد گرفتم و اتفاقا جدایی ما باعث کشفم شد. چیزی که بین ما بود یه عادت و وابستگی بود که خیلی بی شرمانه بود اسمشو بذاریم عشق. و تاثیری که این جدایی رو من گذاشت این بود که تقریبا نسبت به همه ی پسرا یه حس نفرت و بدبینی دارم. جوری که نمیتونم حتی نگاهشون کنم. بی شوخی میگم. و تاثیر دیگه ش هم اینه که فک کنم 20 سال وقت لازم باشه تا من بتونم یه پسر رو دوباره دوست داشته باشم. و 20 سال دیگه برای اینکه عاشق بشم. آخیــــــــــــــــش !

-خیلی بده اگه مادر آدم اون تاثیرگذاری قبل رو نداشته باشه.خیلی بی رحمانه و غم انگیزه که تو بزرگ بشی و بفهمی که حنای مادرت دیگه برات رنگی نداره. البته مثه گذشته .

- منو ببخشید اگه زیادی چرت و پرت گفتم . از تاثیرات اتفاقایی که برام افتاده س. فقط دلم میخواد از این گنگی دربیام.

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 16:34 توسط نازخاتون| |